Fikrimizin ince gülüydü

Zamanın pas geçmek istediği aydı Temmuz. Çünkü Temmuz, gidenlerin oldu. Çünkü hep hüzün dizeleriyle doluydu. Son veda Adalet Ağaoğlu’nundu… Ankara’nın Nallıhan ilçesinde başlayan kalp atışı, 14 Temmuz’da İstanbul’da durdu. Ondan geriye kalan cümleler ise ömrün uzun ince bir yoluydu… 
Saygıyla…

• Fikrine taktığın ince gül ben miyim….?
• Ama şuramda bir bulantı. Mikrop gibi yayılan bir hastalığın bulantısı bu. Kuşku ve güvensizlik.
• Hayatla piştiği gibi kitapla da pişmeli insan…
• Sizsiz ben yarım kalırım. Bensiz siz, eksiksiniz.
• Her şey için hep erken. .. Sonuç: Geç kalmak.
• Mutluluksa mutsuzluğun bilincinde olmaktır.
• Aile gibidir bir ülke, aile!..
• Gerçek her zaman devrimcidir.
• Külkedisi, prenseslik hayallerinden uyandı. Hayat budur işte: Rüyanın bittiği yerde masallar başlar.
• Alışkanlıklarımızla kararlarımız birbirine ne kadar düşman!
• Yarın, bir hayal, bir düş değildir önce. Yarın, müspet bir şeydir.
• …Şimdi buradayım. Her şeyin uzağında. Hiçbir savaşım yok. Hiçbir görevim yok
• İnsan yüceymiş, insan direnirmiş, insan yönetirmiş… Gördük. Para yönetir, silah yönetir…
• “Şimdi söyle bakalım büyüyünce ne olacaksın?” “Beyin salatası olacağım baba!
• “Giderek kendimize daha kalın kabuklar ediniyoruz…”
• Durulacak yerde durmayınca, durulmayacak yerde duruyorlar.