Küskün bir mağaranın öyküsü

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Zonguldaklı mağaracı Engin Zaman ve Necdet Kutoğlu İnağzı mağarasından topladıkları çöplerin fotoğraflarını yayınlayıp kamuoyunun dikkatini çekmeye çalışıyorlardı. Önceki yıllarda mağaranın içine kanalizasyon gideri bağlanmış, dışı ise çöp deposuna dönüşmüştü. Bu iki arkadaş çöpleri toplayıp ağıza yakın konutlardan birine bağladıkları su hortumuyla sarkıt ve dikitleri temizlemeye çalışıyorlardı. Yaptıkları çalışmalar etkisini göstermiş olacak ki, kamuoyu ve basının mağara ile ilgilenmelerini sağlamıştı. Mağarayı fotoğraflayıp mağara hakkında yapılacak belgesel çalışmasına katkıda bulunabilirdim. Karanlık yerlerde fotoğraf çekme konusunda yeterince bilgi ve donanıma sahip olduğum için bu konuda kendime güveniyordum

Temmuz ayının güneşli bir pazar günü İnağzı mağarası gezisi için yola çıktık. Yanımızda Engin Zaman’ın küçük kızı Kardelen de vardı. Kızına verdiği isimden onun çevre ve doğa tutkunu olmasını istediği anlaşılıyordu, ama bana göre o yaşta bir çocuğun bilinmeyen bir mağara ile tanışması sakıncalıydı. Babasının dediğine göre o gün Kardelen’in onikinici yaş günüydü. Yolda aramıza ressam ve çevre dostu Nejdet Kutoğlu da katıldı. 

Uzunkum yokuşundan sonra üç tepe geçerek İnağzı mahallesinden sahile doğru indik. Mağaranın hemen altından, mağaraya paralel demiryolu güzergahı geçiyordu. Demiryolunun altındaki sahile vuran dalgaların sesi mağara girişine değin duyuluyordu. (Şimdi sahil yok edilerek sahil alanı Kilimli Sahil Yolu için doldurulmuş  durumdadır ve muhtemelen dalga sesleri duyulmuyordur.)    

Mağaranın ağzından içeri girdiğimizde geniş bir alanda esintiyle karşılaştık. Yaz sıcağında mağara esintisi hepimize iyi gelmişti. Bazı sarkıt ve dikitler o kadar kalındı ki mağara oluşumlarının arkaları soyunma kabinleri görevini üstleniyordu. Benim dışında herkes bu odalarda giysilerini değiştirdi. Yedek giysi getirmek aklıma gelmemişti nedense…

[zombify_post]