Yazık değil mi gül gibi umutlarıma!

İnsanların, açlık ve benzeri fiziksel ihtiyaçlarından hareketle örgütlenmeleri, küçük de olsa çıkarları için sürekli yön değiştirmelerinden bıktım.

Sanırım insan kadar egoist ve doymaz bir canlı yeryüzünde bulunmuyor. Çok az bir kısmı üretirken ciddi bir kalabalık korkunç bir makine gibi durmaksızın tüketiyor. 

İnsanın içinde taşıdığı ego her güzelliği piç edebilecek, bütün güzellikleri yok edebilecek bir potansiyelde. Onun için herhangi bir sistemin bu işleyişi değiştirebileceğine de inanmıyorum. 

Bundan dolayıdır ki kendimi mevcut herhangi bir ideolojiye yakın bulmuyorum, taraf değilim, desteklemiyorum. İyiden güzelden, haktan, eşitlik ve adaletten yanayım. Çok az sayıda aradan çıkan güzel, farklı, iyi, mağdur insanın dostuyum, kendilerini henüz ve hiç görmemiş olsam da onları seviyorum.

Belki de diyorum, ‘bunlar kaybolmuş bir türden arta kalan genler, saklanmış, hayatta kalabilmiş güzel insanlardır’ kim bilir.

Kısaca;

Bıktım lan ben bu kalabalıkların adaletli olmayan taleplerinden, öfke patlamalarından, zavallılıklarından, fırsatçılıklarından, acımasızlıklarından ve dahi iki yüzlülüklerinden.

Not 1: Sözüm meclisten dışarı
Not 2: Depresyonda falan değilim.
Not 3: Korona güzel oldu lan, hepsine uzak kaldım…
Not 4: Umutsuz değilim, gerçekçiyim. Umudumu hiç yitirmiyorum ama gerçekçi yerlere harcıyorum. Yazık değil mi benim gül gibi umutlarıma.
Not 5: Eeeehhh…